 |
| Ο Αποδιοπομπαίος Τράγος. Πίνακας του William Holman Hunt. |
Είναι σύνηθες χαρακτηριστικό του χαμηλής ευφυΐας ανθρώπου να μην θέλει να παραδεχτεί τα λάθη του και τις αδυναμίες του, και για αυτό το λόγο να κατασκευάζει διάφορους μπαμπούλες, στους οποίους ρίχνει το φταίξιμο για ότι κακό συμβαίνει, ή και ότι αντιλαμβάνεται ως κακό, χωρίς να είναι απαραίτητα κακό.
Είναι βολικό να έχουμε εύκαιρο έναν μπαμπούλα, τον αποδιοπομπαίο τράγο μας, στον οποίο θα ρίχνουμε και θα φορτώνουμε όλα τα κακά, ώστε όχι μόνο να μη παίρνουμε προσωπικές ευθύνες, αλλά ταυτόχρονα να πουλάμε και ηρωιλίκι, να το παίζουμε επαναστάτες. Ώστε όχι μόνο να διώξουμε τις ευθύνες από πάνω μας, αλλά να νιώσουμε και ότι κάτι κάνουμε.
Οι μπαμπούλες που έχει οικοδομήσει ο χαμηλής ευφυΐας άνθρωπος είναι πολλοί και διάφοροι: σατανάς, αντίχριστος, αιρετικοί, ξένοι, η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, ο καπιταλισμός, ο φασισμός, η πατριαρχεία, οι Εβραίοι, οι ιλλουμινάτοι, η νέα τάξη πραγμάτων, οι νεφελίμ, οι σκατουλίμ, οι κατρουλίμ, οι σαυράνθρωποι, οι δρακωνιανοί, οι πρωτευουσιάνοι, το κράτος των Αθηνών, οι μπάτσοι, τα αναρχοκουμούνια, οι γαύροι, οι βάζελοι, οι μπαοκτζήδες, οι αρειανοί, οι λεσβίες, οι φεμινίστριες, οι γκέη, η μόδα, ο συντηρητισμός, το πολύ σεξ, το καθόλου σεξ, οι δημοσιογράφοι, η αθεΐα, η θρησκεία, η μαγεία...
Ίσως κάποια από αυτά να υπάρχουν σε έναν βαθμό, μερικά άλλα όμως σίγουρα όχι. Το θέμα είναι πρώτα από όλα να καταλάβουμε ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, και πως συνήθως δεν υπάρχει καμία τεράστια συνωμοσία κάποιων "Σκοτεινών Δυνάμεων που θέλουν το κακό μας". Υπάρχουν διάφορα κακά στο κόσμο, κυρίως επειδή είναι κακοί οι άνθρωποι. Τουλάχιστον οι περισσότεροι. Όχι εξ αιτίας κάποιου μπαμπούλα ή συνωμοσίας, αλλά απλά επειδή είναι στην ανθρώπινη φύση το να κάνει λάθη με οποίες επιπτώσεις επιφέρουν αυτά, όπως και το να κάνει κακές πράξεις, αν κάποιος νομίζει ότι μπορεί να τη γλιτώσει χωρίς συνέπειες. Πρέπει δηλαδή να αποδεχθούμε ότι η ανθρώπινη φύση δεν είναι τέλεια, και οτι άρα και κατ' επέκταση ούτε και εμείς προσωπικά, ο καθένας και η καθεμία είμαστε τέλειοι, καθότι είμαστε άνθρωποι και ο άνθρωπος δεν μπορεί εξ ορισμού και εκ φύσεως να είναι τέλειος, άλλης δεν θα ήταν άνθρωπος.
Και πρέπει να αρχίσουμε πρώτα από όλα ο καθένας και η καθεμία μας να κάνουμε αυτοκριτική και να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας (γνώθι σεαυτόν), μιας και άμα δεν γνωρίζουμε τις δυνατότητες και της αδυναμίες μας, ούτε θα μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις μεν, ούτε να περιορίσουμε τις δε. Διότι αν θέλουμε το καλό μας, η λογική λέει πως πρέπει να επιθυμούμε το να γίνουμε όσο το δυνατόν καλύτεροι μπορούμε. Και αυτό γίνεται μόνο μέσω μιας μακράς αυτοβελτίωσης, με το να γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι από ότι ήμασταν πριν. Και για να γίνουμε καλύτεροι πρέπει να λύσουμε τα προβλήματα μας ώστε να είμαστε χωρίς ελαττώματα. Και αναγκαίο πρώτο βήμα για να λύσουμε το οποιοδήποτε πρόβλημα, είναι το να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα, και να αποδεχτούμε ότι όντως υπάρχει πρόβλημα. Άμα δεν αποδεχόμαστε το πρόβλημα και προσπαθούμε να βρούμε δικαιολογίες για να ρίξουμε το φταίξιμο κάπου αλλού ή στρουθοκαμηλίζουμε παριστάνοντας ότι δεν υπάρχει καν το πρόβλημα, δεν αγαπάμε πραγματικά τον εαυτό μας, γιατί έτσι τον καταδικάζουμε να μείνει σε στασιμότητα για πάντα με το πρόβλημα, και άρα να είναι για πάντα κατώτερος από την εναλλακτική καλύτερη εκδοχή που θα μπορούσε να έχει.
Πολλοί λένε ότι θέλουν να αλλάξουν και να βελτιώσουν το κόσμο, αλλά πως θα το κάνουν αυτό αν δεν δέχονται να αλλάξουν και να βελτιώσουν πρώτα τους ίδιους τους εαυτούς τους; Για όλους εσάς τους "επαναστάτες" και τις "επαναστάτριες" της τρύπιας δεκάρας το λέω, που το μόνο που κάνετε είναι να γκρινιάζετε εναντίον του προσωπικού σας μπαμπούλα, που έχετε επιλέξει για τους εαυτούς σας. Με τη γκρίνια δεν θα λύσετε κάτι. Αρχίστε να γίνεστε καλύτεροι άνθρωποι πρώτα. Αρχίστε κάνοντας αυτοκριτική. Μετά μαθαίνοντας να ακούτε. Ύστερα μαθαίνοντας νέα πράγματα, οτιδήποτε, μάθε τέχνη κι άστη να όπως λέγαν κάποιοι. Και σταματήστε επιτέλους κάθε φορά που κάτι σας πάει στραβά να ψάχνετε να βρείτε σε ποιον να ρίξετε το φταίξιμο. Αναρωτηθείτε εσείς τι κάνατε λάθος.
Αρθρογράφος: Λαβαγέτας Δήμου